one day with Friday

Friday on the stairs, aged 2 months

ยังจำได้ถึงตอนที่แม่บ้านคนเก่า มาบอกว่ามีแมวเล็กๆ อยู่ที่ระเบียงบ้านชั้นบน ได้ยินเสียงร้องมาทั้งคืน พอขึ้นไปดูก็พบว่ามีลูกแมวตัวนึง เดาไม่ยากว่าน่าจะโดนส่งตัวมาจากบ้านข้างๆ ที่ระเบียงติดกันเพียงแต่มีเหล็กโปร่งคั่น
เธอเล่าให้ฟังว่า ลองจับตัวส่งกลับไปทางเดิมแล้วสองรอบ แต่ก็มีคนส่งมาใหม่ เจ้าเหมียวน้อยร้องน่าสงสารมาก
เธอถามว่าเอาอาหารไปให้ได้ไหม
แมวตัวแค่ไหน จะกินอาหารเม็ดของแมวโตที่บ้านได้หรือเปล่า เป็นคำถามจากเรา



คุณแม่บ้านคนดี ก็หายตัวขึ้นไปชั้นบน แล้วลงมาพร้อมด้วยแมวน้อยๆ ตัวลายในมือ ตัวเท่าฝ่ามือจริงๆ
วางเทียบกับแก้วกาแฟแบบมัคของเราแล้วตัวเท่ากัน

same size as my coffee mug ..

ถ้าแบบนี้คงยังกินอาหารเม็ดของแมวโตไม่ได้หรอก อาจจะต้องผสมน้ำอุ่นให้มันนิ่ม ที่จริงปัญหาไม่ใช่เรื่องการให้อาหารแมวเด็ก แต่เป็นคำถามว่า ที่บ้านเรามีแมว 4 ตัวแล้วตอนนั้น ไม่นับน้องหมาอีกสอง การจะรับมาเลี้ยงเป็นเรื่องที่เราตัดสินใจเองไม่ได้คนเดียว ต้องถามผู้ที่จะต้องมีภาระเพิ่มจากการนี้ด้วย ซึ่งก็คือคุณแม่บ้าน

เราบอกเธอว่า แล้วแต่เธอนะ จะเอายังไง ตามใจ   แต่ก็แอบลุ้นในใจ

มาราตี คุณแม่บ้าน ไม่พูดอะไร ส่งเจ้าแมวลายน้อยๆ ไว้ให้เรา แล้วเดินไปเอากรงแมวขนาดใหญ่ที่พับเก็บไว้ออกมากาง ปูผ้าในกรง ทำกระบะทรายเล็กๆ จัดที่ทางเรียบร้อย 

บางเรื่อง ก็ไม่จำเป็นต้องพูด การกระทำสำคัญกว่า

2 month old Friday, sleep and play all day.

เราได้สมาชิกใหม่ของบ้าน ในวันศุกร์กลางเดือนมิถุนายน ปี2012 

แมวน้อยๆ ตัวลายนั้น จึงได้ชื่อว่า Friday ด้วยประการฉะนี้